De Laatste Bloei vóór de Stilte

Dit schilderij ontstond zonder vast plan, maar groeide laag voor laag uit tot een beeld dat voor mij gaat over vergankelijkheid en aanwezigheid. De verschillende blauwe vormen voelen als herinneringen, momenten en gevoelens die elk hun eigen plek innemen, maar toch met elkaar verbonden blijven.

De centrale bloem staat voor mij symbool voor een laatste moment van volledige bloei. Dat punt waarop iets nog één keer al zijn schoonheid laat zien, vlak voordat het verandert, verdwijnt of plaatsmaakt voor iets nieuws. Boven haar zweeft een oogachtige vorm, als een stille getuige die waakt over die overgang.

De diepe blauwtinten vertegenwoordigen rust, introspectie en de onbekende diepte van gedachten en dromen. Het groen daarachter voelt als leven zelf: een constante aanwezigheid waaruit alles ontstaat en waarnaar alles uiteindelijk terugkeert.

Met De Laatste Bloei vóór de Stilte wilde ik het gevoel vastleggen dat sommige momenten niet verloren gaan wanneer ze eindigen. Ze blijven bestaan als echo's in ons geheugen, als een laatste bloem die nog zichtbaar is voordat de stilte neerdaalt.

"Soms is de mooiste bloei niet het begin van iets nieuws, maar het laatste licht van iets dat betekenisvol is geweest."

• Schilderij op canvas
• Gebruikte verfsoort: Acrylverf
• Afmetingen: 30X30

Deze kan zonder lijst worden opgehangen.