Je bent niet alleen vuur. Je bent ook licht.

Je bent niet alleen vuur. Je bent ook licht.

Wanneer het Brandende Hart ontwaakt, beeft het woud. De lucht wordt zwaar, de vogels zwijgen, en de bladeren trokken hun groene kleur terug alsof ze zich schamen voor hun eigen kwetsbaarheid. Dan komt het vuur: niet zomaar vlammen, maar vurige slangen die kronkelen door het gras, hongerig naar alles wat groeit.

De Groenen voelen het als een aanval op hun bestaan. Hun wortels trekken zich terug, hun zaden sluiten zich op in harde schillen. Ze weten dat het vuur niet alleen hun lichamen bedreigt, maar hun herinneringen—want elke boom draagt eeuwen aan verhalen, en elke brand is een bladzijde die voorgoed wordt weggevaagd.

Sindsdien ontwaakt het Brandende Hart nog steeds, en zijn vlammen dansen nog altijd door het woud. Maar de Groenen weten nu dat vuur niet alleen een vijand is, maar een herinnering aan balans—een kracht die hen test, vernieuwt, en soms bedreigt, maar nooit zonder reden.

En wanneer de vlammen te hoog oplaaien, wanneer het groene rijk siddert, dan fluistert de wind deze woorden:

“Je bent niet alleen vuur. Je bent ook licht.”