Tsunami

Tsunami

Ik zie een tsunami als een mengeling van natuurkrachten met emoties. Het is geen ramp maar de poëzie van beweging, verlangen en onstuitbare kracht. “De oceaan reikt naar de kust zoals een geliefde reikt naar een lang gemiste hand.” Het water op zich kun je als een geliefde van de kust beschouwen die te groot, te intens, te overweldigend is om te bevatten.

Een tsunami is dus geen storm. Ze is een bekentenis. Een overgave. Een allesomvattende omhelzing van water en licht, een golf die niet kwam om te nemen, maar om te tonen hoe intens verlangen kan zijn wanneer het eindelijk de ruimte krijgt om zichzelf te zijn. Ze kwam niet als een dreiging, maar als een herinnering die te lang had gewacht.

De zee trekt zich zachtjes terug, alsof ze een diepe adem neemt, een stilte vol verlangen. En wanneer ze zich weer uitstrekt, doet ze dat met de tederheid van iemand die eindelijk durft te zeggen wat ze al jaren voelt. Ze wil tegen de omgeving zeggen: “Geef mij meer ruimte! Ruimte om tot rust te komen. ”

Haar golf breekt niet — ze ontvouwt zich. In de nacht is het een lint van zilver en zwart, een lichaam dat glanst in het licht van een maan die haar altijd bewondert. Ze rolt naar voren met de gratie van een geliefde die je naam fluistert voordat ze je kust, een beweging zo groot waar je alleen maar aan toe kan geven, kan meegaan, kan voelen.